بلاگ

داستان دنباله دار عاشقانه ای برای تو (6)

نزدیک زمان نهار بود … کلاس نداشتم و مهمتر از همه کل روز رو داشتم به این فکر می کردم که کجاست؟ …

به صورت کاملا اتفاقی، شروع کردم به دنبالش گشتن … زیر درخت نماز می خوند … بعد وسایلش رو جمع کرد و ظرف غذاش رو در آورد … .

یهو چشمش افتاد به من … مثل فنر از جاش پرید اومد سمتم … خواستم در برم اما خیلی مسخره می شد …

داشتم رد می شدم اتفاقی دیدم اینجا نشستی … تا اینو گفتم با خوشحالی گفت: چه اتفاق خوبی. می خواستم نهار بخورم. می خوای با هم غذا بخوریم؟ … .

ناخودآگاه و بی معطلی گفتم: نه، قراره با بچه ها، نهار بریم رستوران … دروغ بود … .

خندید و گفت: بهتون خوش بگذره … .

اومدم فرار کنم که صدام کرد … رفت از توی کیفش یه جبعه کوچیک درآورد … گرفت سمتم و گفت: امیدوارم خوشت بیاد. می خواستم با هم بریم ولی … اگر دوست داشتی دستت کن … .

جعبه رو گرفتم و سریع ازش دور شدم … از دور یه بار دیگه ایستادم نگاهش کردم … تنها زیر درخت … .

شاید از دید خانوادگی و ثروت ما، اون حلقه بی ارزش بود اما با یه نگاه می تونستم بگم … امیرحسین کلی پول پاش داده بود … شاید کل پس اندازش رو …

گل خریدن تقریبا کار هر روزش بود … گاهی شکلات هم کنارش می گرفت … بدون بهانه و مناسبت، هر چند کوچیک، برام چیزی می خرید … زیاد دور و ورم نمیومد … اما کم کم چشم هام توی محوطه دانشگاه دنبالش می دوید … .

رفتارها و توجه کردن هاش به من، توجه همه رو به ما جلب کرده بود … من تنها کسی بودم که بهم نگاه می کرد … پسری که به خنثی بودن مشهور شده بود حالا همه به شوخی رومئو صداش می کردن … .

اون روز کلاس نداشتیم … بچه ها پیشنهاد دادن بریم استخر، سالن زیبایی و … .

همه رفتن توی رختکن اما پاهای من خشک شده بود .. برای اولین بار حس می کردم در برابر یه نفر تعهد دارم … کیفم رو برداشتم و اومدم بیرون … هر چقدر هم بچه ها صدام کردن، انگار کر شده بودم … .

چند ساعت توی خیابون ها بی هدف پرسه زدم … رفتم برای خودم چند دست بلوز و شلوار نو خریدم … عین همیشه، فقط مارکدار … یکیش رو همون جا پوشیدم و رفتم دانشگاه …

همون جای همیشگی نشسته بود … تنها … بی هوا رفتم سمتش و بلند گفتم: هنوز که نهار نخوردی؟ …

امتحانات تموم شده بود … قرار بود بعد از تموم شدن امتحاناتم برگردم … حلقه توی جعبه جلوی چشمم بود … .

دو ماه پیش قصد داشتم توی چنین روزی رهاش کنم و زیر قولم بزنم … اما الان، داشتم به امیرحسین فکر می کردم … اصلا شبیه معیارهای من نبود … .

وسایلم رو جمع کردم … بی خبر رفتم در خونه اش و زنگ زدم … در رو که باز کرد حسابی جا خورد … بدون سلام و معطلی، چمدونم رو هل دادم تو و گفتم: من میگم ماه عسل کجا میریم … .

آغاز زندگی ما، با آغاز حسادت ها همراه شد … اونهایی که حسرت رومئوی من رو داشتند … و اونهایی که واقعا چشم شون دنبالش افتاده بود … .

مسخره کردن ها … تیکه انداختن ها … کم کم بین من و دوست هام فاصله می افتاد … هر چقدر به امیرحسین نزدیک تر می شدم فاصله ام از بقیه بیشتر می شد … .

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.